Daar sla ik linksaf dwars door de weilanden naar de Schelmseweg. Men heeft er vrij recent gegierd. Het meurt. Ik loop door en mijn schoenen raken besmeurd. In het bos kies ik de zandpaden om de stront kwijt te raken. Dat lukt, lijkt het. Thuis stinken de schoenen dusdanig dat ik besluit om de maar een nachtje buiten te zetten. 'Maar dan worden ze helemaal vochtig', zegt M. 'Ik houd de schoenen even onder haar neus. 'Naar buiten ermee', klinkt het resoluut. En daar staan ze nu dan. Helemaal alleen stinkend te zijn.Voor de datafreaks: 10 km in 10,3 km per uur.

1 opmerking:
Ach, ze hebben hun stinkende best gedaan, moet je maar denken...;-)
Prof J.
Een reactie posten