Chillen en een bloederige wond

De wond van Egmond 2013

Chillen. Het is geen woord dat ik vaak gebruik. Het is ook van een of twee generaties na mij. Maar ik begrijp wat het betekent en gebruik het dus maar als 'leenwoord'. Gisteren liepen we een chill-rondje van zo'n 10 km. Zondag komt Egmond eraan en iedereen wijst al weer op zijn phpd-tjes, tempert de verwachting om zondag natuurlijk toch te vlammen. Je plek op de apenrots - bepaald door eindtijden - wil je natuurlijk niet opgeven.

Persoonlijk tip ik ik trailer recrvhj J. Hij heeft het woord trail zo vaak in de mond genomen (en trailgetraind) dat het nu maar eens op het strand bewezen moet worden. Dat strand is waarschijnlijk mul zand bij opkomende vloed. Ideale ondergrond voor een trailer met ambitie.

Ik heb een andere agenda. Egmond is de start van de eerste wedstrijd. Die wedstrijd bestaat eruit zonder blessures in Rotterdam te komen.  De tweede wedstrijd is de eigenlijke marathon. Zondag loop ik dus vooral op gevoel. Proberen een ritme te pakken dat net iets boven het marathon ritme ligt maar waarbij ik wel doorstiefel.

Egmond is bijzonder. Vorig jaar ging ik er op de vuist en hield ik er een gekwetste knie aan over (zie foto): mijn wond van Egmond. Ik was er niet trots op maar het was gerechtvaardigd. Dit jaar zullen we het zien. Hieronder het chill-rondje:

PS. er zijn mensen die twijfelen aan het wond-verhaal. Hier het bewijs vanuit de Garmin. De Garmin liegt niet!