Regendans: dertiger

Ik bel M. dat het wat later wordt. Ze is thuis, maar staat erop dat ik haar telefoon meeneem. Voor het geval dat. Dat blijkt een goed idee. Ik ga weg  van huis om te zwerven en om een stevige tocht te maken. Dan is contact met het thuisfront geen luxe.

Die stevige tocht wordt een dertiger in kilometers, op honderdtachtig meter na dan, maar die loop ik er niet meer bij. Het lampje was uit. Een gemiddelde van 9,8 km/per uur maakt het tot een heuse zwerftocht. Niet te snel, wel veel kilometers, ondanks het late vertrek door de regen. Het bed is warm en buiten klettert het. Maar tegen tienen ga ik toch nog naar buiten.

Die regenplassen kan ik wel ontwijken, denk ik. Nee dus. Onder de A12 staat de hele weg blank. Zo'n vijftien centimeter bruin water, en dat dertig meter lang. Het regenwater is er vermengd met paardepoep wat ik er regelmatig heb zien liggen. Er is maar een weg: vooruit. Ik stamp er dan ook stevig doorheen en denk aan Ultra F. en trailadept E., ze zullen trots zijn. Daarna is het de Apeldoornseweg volgen. Ik negeer het bordje 'Motorcross gesloten'. Of het is gesloten omdat iemand wil crossen of het is voor motorcrossers gesloten. Ik stiefel door en kom de crossers tegen. Ik laat ze links liggen.

Bij het Tweede Wereldoorlog museum - is het dat? - verbaas ik me over de straaljager. Niet dat het ding er staat, maar dat er uberhaupt een mannetje in past. Oorlog is blijkbaar alleen weggelegd voor kleintjes, niet voor kerels als ik met 1,93 en een stevige 88 kilo. Overigens hakt dit tochtje er behoorlijk in. Terug thuis weeg ik nog 85,1 kilo.

Op de Deelerwoudheide pak ik de verkeerde afslag. Ik loop eerst goed, maar corrigeer me dan verkeerd. Kom te ver noordelijk uit en moet terug, op zoek naar het tunneltje onder de A50. Daar bel ik M. dat het later wordt. Goed om haar te horen, ze had zo graag mee willen lopen. Teruggelopen vind ik het tunneltje nadat ik me wel nog langs een imposante stier wurm. Jezus, wat weegt zo'n beest? Gelukkig ligt-ie loom onder een boom en trekt hij zich niets van mij aan. Blij dat ik mijn rode shirt niet aan heb.

Tja, en dan is het terug langs de Apeldoornseweg. Ik wil de kortste weg terug, maar ja, dat mag ook wel want ik teken 29,82 km op de Garmin op. Die 180 meter laat ik maar zitten. M. bakt dan voor mij een eitje. Ze is mijn lief.