Nostalgie

Wim neemt ons mee naar park Sonsbeek. We lopen een pyramide rond de ronde weide (1-3-5-7-5-3-1).Voor mij is het een nostalgisch rondje.

Al weer een aantal jaren geleden begon ik met start-to-run vanuit de run-2-day-winkel in Arnhem. Iedere zaterdag trainen in park Sonsbeek. Het was mijn loopdebuut na een eerdere 'hardloop'fase midden jaren tachtig met als hoogtepunt de Batavierenloop. Ik herinner me overigens met name het feest na afloop.

Ook toen was ik al geen looptalent. Stijf en met keiharde kuiten kwam in telkens thuis waarna ik me loom in bad liet zakken. Ik was kapot en voldaan, maar wat had ik eigenlijk getraind in kilometers of tijd? Niet veel naar de huidige maatstaven. Pfoe, en liep ik geen (bijna-)dertiger nog zondag?

Hoe dan ook, een van die trainingen was dus dat rondje ronde weide. Gister kwam het gevoel van toen terug. Ik zag me als het ware weer zwoegen. Ik ben echter absoluut verder. Geen pijn in de kuiten, geen verzuring maar gewoon stevig mijn rondjes gedraafd. Op ongeveer 80 procent van mijn 10 kilometerwedstrijdtempo en op 80 procent van de kopgroep die zich weer als een dolle 'met rode hoofden' tegen elkaar willen bewijzen.

Geen idee hoe hard die 80 procent is. Maar ik liep stevig mee gisteravond. Heb zelfs genoeg over om op het eind van de training de lange helling in park Klarenbeek 'aan te vallen'. Mooie training al met al.

De training van gister is om meerdere reden nostalgisch. Mijn moeder was altijd jarig op 16 augustus en Elvis stierf. Ook iets wat je natuurlijk nooit meer vergeet. Overigens voor de volledigheid: mijn moeder is dus gestorven, van Elvis weten we dat nog steeds niet zo zeker.

Update: M. noemt de link moeder-Elvis weer een vreemde hersenkronkel van mij. Dat ligt echter anders. Geloof me, als Elvis sterft terwijl je de verjaardag van je moeder zit te vieren, dan heeft dat impact op een twaalfjarige.

Ik gun het in ieder geval niemand.....