W. deed met een team van zijn werk 'de Waterlopers' mee aan de Roparun, een estafetteloop van ongeveer 520 kilometer van Parijs naar Rotterdam waarbij mensen, in teamverband, een sportieve prestatie leveren om op die manier geld op te halen voor mensen met kanker. Waar zou W. nu lopen? Zou z'n knie het houden? We kwamen er niet los van.
Zondag genoten we van wereldmuziek bij de Music Meeting in Nijmegen. Fietsend er naartoe, om dit weekend dan toch nog de broodnodige beweging te krijgen. En midden in de nacht fietsend - na de nodige Mongozo biertjes - weer terug. Dat viel nog niet mee. Maar ach, W. was nog steeds aan het rennen ergens tussen Parijs en Rotterdam, dan mochten wij niet zeuren over onze nachtelijke fietstocht.
Tijdens de Music Meeting leefde we natuurlijk mee met mental-coach J., die - geassisteerd door turbo N. en ultra F. - een strijd aanging met de jongere generatie op de 5 km. van de Keppelrun. Terwijl ik stond de swingen bij een optreden van de Malinese Super Rail Band, kwam P. met het bericht dat J. de strijd had verloren. Al swingend leed ik met hem mee ......
Vanmiddag gingen we op weg naar de Achterhoek voor een verjaardag één van P. 's vele broers. Op weg er naartoe vroegen we ons af of W. al bijna op de Coolsingel zou arriveren. Als alles volgens planning zou verlopen, zou dat rond 3 uur gebeuren. Bij thuiskomst vanavond meteen gecheckt: ze waren er al even voor half 3! Super!



2 opmerkingen:
Beste M.
Thanks voor je support. Als ervaringsmental coach van 'verliezer' waardeer ik je woorden. Ik neem de jongelui al het gras voor de voeten weg: zij hebben een fantastische prestatie geleverd. Diepe buiging. Ik voel trots. Ook een beetje van P. afgekeken ...
Tja, zaterdag weer onder mekaar. We gaan gewoon lekker lopen ;-)
@ Wim. Ik heb de Waterlopers op twitter gevolgd. Even een foto op mijn blog gehad van Wim in "ik duwde haar weg'-positie, maar er af gehaald.
Mooie prestatie!
Een reactie posten