Goed en slecht nieuws

We vallen met de deur in huis. Het weekje rust heeft geholpen, Nou ja, rust, we zijn wel even op en neer gehopt naar  Barcelona, testten er een aantal restaurants waaronder twee hele goede vistenten, spoelden dat weg met diverse flessen witte wijn en verfraaiden dat met een concert in het Palau de la Musica.

Juist, een week lang geen hardloopstap gezet dus. Wel aan gedacht overigens toen we kort een blik konden werpen op het blauwe tartan van het Olympisch Stadion waar we net zo kort respect hebben betuigd aan E. van L., Nederlands olympisch kamipoene op de 800 meter in 1992. Daar dus.

De Barcelona-trip heeft de conditie niet veel gebracht (het slechte nieuws) maar de heup is voor de volle honderd procent hersteld (het goede nieuws). Tel die twee bij elkaar op en gisteravond zwoegde ik in de hitte met een gezonde heupspier 16 km over de veluwe.

Ik bungelde weerloos achteraan de groep en vervloekte meermalen de trainer die ons feilloos op de rulle zandpaadjes wist te houden. M. ondertussen met haar PR-marathon-benen van Super Sunday liep keuvelend en kletsend langszij. Des te schrijnender.....

Onderaan de 1 km lange helling naar boven informeerde trainer G. en passant of ik nog pijntjes had. Nee dus, maar ik kon er geen zinnig woord meer over uitbrengen. Ik murmelde wat en richtte mijn aandacht weer op de verzuring. Mijn onwillige heupspier was immers veranderd in drekkige pap in de benen.

Nu tanden op elkaar, de trainingen weer oppakken, de hitte leren waarderen en ik loop weer top.

Voor de datafreaks: 16,35 km in gemiddeld 10 km per uur