Het voorjaar is warm. Ik hoor zelfs 27 graden voor morgen genoemd. De brandweer op de Veluwe noemt het code Oranje. Voor ons lopers betekent code oranje minimaal 10 hartslagen meer per minuut. Bovendien zijn de paden stoffig, je ploetert voort in een zandbak.
In die context kwam trainer G. - inderdaad de man die een gooi doet naar de 60 km van Texel - dinsdag met een leuk tochtje: veel hoogteverschillen en veel zandpaden. G. wil immers het strandgevoel vasthouden en wij noodgedwongen ook op de stoffige Veluwe..
Gisteravond was het de beurt aan trainer H. Dat is een man die je altijd met een brede glimlach rond zijn lippen aanzet tot weer een pittige training: tien minuten rustige duurloop en zeven minuten wedstrijdtempo en dat vier keer. Hij jaagt ons over dezelfde paden als trainer G. twee dagen eerder. We komen pas na negenen bij Ciko terug met ruim 18 kilometer op de teller. Uitgewoond. Wat een hobby!
Even later komt coach J. langs. Hij zit in een post-marathonfase en liep met groep vier. Zijn hartslag lag lager dan gemiddeld en het tempo was warempel opgelopen tot 8,8 kilometer per uur. Stroperig en traag, vond hij het allemaal. Op dit moment voelden roeister J. en ik met ons kopje thee toch wel iets van trots.
Voor de datafreaks: 18,37 km hoogste snelheid 13,6 km per uur
Geen opmerkingen:
Een reactie posten