25,6 km zullen we deze Koninginnedag verstouwen. Als M. en ik vertrekken is de straat leeg. In het park zijn wat mensen bezig om het een en ander op te bouwen voor de vrijmarkt. Als we terugkomen hangen er vlaggen uit de huizen en is er een kleine oranje gekleurde menigte die het grasveld van park Angerenstein kleurt.
We zijn met zijn vijven, al haakt bonkige B. dra af. Hij loopt morgen een wedstrijdje. Over blijven ruiter en biker C. - haar fietsbroek tekent zich af op haar benen - nieuw Brits cikolid R., M. en ik. Ik zet de route voor vandaag uit. M. verdwaalt toch steevast en de rest kiest voor gemak (C.) of is compleet nieuw (R.).Als we naar het kleine heitje lopen wil ik dat kenbaar maken aan R. Ik spreek van een 'moor'. Hij is het daar niet mee eens. Een 'moor' is iets Schots en erg uitgestrekt, weet hij te melden, en wij zijn toch echt in Nederland. Daar is alles klein.
Ineens spreekt hij van een 'prairie' waar ik weer bezwaar tegenmaak. Er lopen weliswaar Schotse Hooglanders (NL Bisons zou je ze kunnen noemen) maar een 'prairie' is het toch echt niet. Ook nog nooit een indiaan gezien op de tankbaan tijdens het testrondje. Drie kilometer verderop komt R. met het woord 'meadows' maar daar zie ik weer te veel groen gras bij. Kortom, we komen er niet uit.
Dat taaldispuut zet zich voort als we aan het eind van het Kerkepad rechtsaf slaan. Ik wijs hem op de 'hill' voor ons uit. Het is inderdaad een pittige klim. R. noemt het geen 'hill' maar spreekt liever van een 'bump'. Ik wijs hem terecht. Wij zijn in Nederland, dat is een 'flat country' en iedere pittige klim is toch echt een 'hill'. R. doet er het zwijgen toe. Dat is maar goed ook want ik ploeter naar boven. 'No pain, no gain', zegt hij zalvend terwijl hij fluitend naast me loopt. Die kerel is simpelweg niet stuk te krijgen, maar hij komt dan ook uit een 'hill'-gebied met slechts hier en daar een kleine 'bump', zo weet ik nu.
Voor de datafreaks: 25,6 kilometer in een gemiddelde van 10,3 km/uur
Geen opmerkingen:
Een reactie posten