 |
| Groot Ginkelse 2011 in 1:51:58 |
 |
| Groot Ginkelse 2010 in 1:46:57 |
 |
| Kastelenloop Vorden in 1:42:34 (PR) |
 |
| Halve van Egmond in 1:47:19 |
Om te beginnen met het goede nieuws. Tactisch heb ik gisteren goed gelopen. Door trainster N. als haas bij mij te houden, hebben we mijn M. een mooie twee podiumplaats weten te geven. Iets wat M. van harte met me eens is. Trainster N. is in beginsel sneller. Verder wat lessen uit de toch zwakke prestatie van gisteren. Overigens, de oranje lijn is een tempo van 12 km/per uur goed voor een eindtijd van 1:45.
 |
| Voor de liefhebbers - ter vergelijk - M. loopt 1:39:08 |
Ik ben, denk ik, niet te snel van start gegaan. Weliswaar wat sneller dan de Groot Ginkelseloop in 2010 maar de eerste vijf kilometer is zeker in lijn met de halve van Egmond en mijn PR-race in Vorden. In Vorden loop ik zelfs een vier achtentwintig in de eerste kilometer.
2. Te groot verval
Het is de kernconclusie. Het verval is te groot. In de Groot Ginkelseloop 2010 weet ik dat verval te beperken. In 2011 lukt dat niet. Ik moet denken aan wat N. me tijdens het hazen verteld. 'Niet wandelen, het kost meer energie om weer op gang te komen'. Dat is niet mijn ervaring. Een korte drinkpauze drukt de harstlag en haalt de verzuring uit de benen. Daarna kom ik weer - op kracht - op gang. Dat is in ieder geval in de GGL 2010 zo geweest. Zelfs in Vorden heb ik een zwak moment gehad met wandelen.
Het is te makkelijk om het op de vorm van de dag te gooien. Toch, ik was gisteren gewoon niet goed. Heeft wellicht ook te maken met het hazen. Als iemand je haast op een voortreffelijke manier, namelijk in één strak tempo, dan kun je minder op je gevoel lopen. Ik weet dat ik in Vorden af en toe, terug schakelde als het net te snel ging. Dan houd je wel je tempo vast, maar duw je jezelf niet over een (psyschologische?) verzuringsdrempel.
4. Ademhaling en looppas
Dit is het leuke van het 'haas'- experiment. Onder alle omstandigheden blijft N. rustig en geeft feedback. Ademhaling is iets waar ik meer aan moet werken. M. heeft het mij ook meermalen gezegd. Als ik moe wordt, wordt de ademhaling opppervlakkiger. Dat versterkt de vermoeidheid. N. voegt eraan toe dat ik rechtop moet blijven lopen en mijn pas moet blijven maken. Die twee dingen knoop ik in mijn oren.
Ik weet het nog donders goed. Ergens tussen km 10 en 15 neem ik een besluit. Ik loop geen halve marathons meer. De verwachtingen zijn hoog, ik ben de minste loper van de groep en ik stel mezelf teleur. Bovendien is het een nare ellendige hobby waarbij je jezelf vreselijk pijnigt.
Vandaag een dag later, ziet de wereld er weer anders uit. Ik moet hoe dan ook 'de halve kraken'. Ik blijf hard werken en nieuwe aanvliegroutes verzinnen. De volgende wordt Dalfsen. Ik ga daar eens experimenteren met een rustige start op 12 km per uur de eerste 5 km. Daarna versnellen naar een mooie negatieve split. Die 1:40 is ver. Eerst wil ik maar weer eens onder de 1:45 lopen.
Tot slot, ik kan het niet genoeg benadrukken, trainster N. ontzettend bedankt, je bent een tophaas!
2 opmerkingen:
Nou nou wat een bedankjes. Niet nodig hoor. Graag gedaan en had alleen graag ook een ander eindresultaat gezien. Heb de loop natuurlijk ook uitgebreid geanalyseerd en mijn eindconclusie: langzamer opbouwen en dan uitbouwen in de 2e helft. N.
Waarom bijten in die halve? Waarom niet in Dalfsen de 10km lopen? Mijn advies is: ga tot Amsterdam andere afstanden lopen, alles van 5km t/m 10em. Ga daar je basis leggen voor de halve van A'dam. De duurbasis heb je en hou je door je duurlopen op de zaterdagochtend. Door kortere afstanden in wedstrijden te gaan lopen kan je veel meer werken aan je basissnelheid. Zorg, wat je ook gaat doen, dat je je niet stukbijt in die halve marathon, er zijn zoveel andere ook leuke afstanden.
Voordeel van de 10 Dalfsen is dat je Marlies kan zien finishen ook heel erg leuk kan ik je vertellen uit eigen ervaring (ook als het zo regent zoals gisteren ;-) )
trainer M.
Een reactie posten