Begrafenis met taart

Op de grens tussen de grote heide en het kleine heideveldje zie ik een graafmachine. Pontificaal hebben de mannen eromheen dan alvast een schreeuwend driehoekig rood waarschuwingsbord de grond in gestoken met daaronder de tekst: wildrooster. De mannen zijn nog druk bezig het rooster aan te leggen. Loopt hier morgen het parcours niet van de Bedriegertjesloop? Zouden ze het weten?

Ik vind dat spijtig, een verkeersbord midden op de heide. Bovendien betekent een wildrooster ook weer extra hekken en extra hekken betekenen nog meer bordjes.Ook Coach J. en trailer E. storen zich hier aan. En terecht. Klik maar eens op hun namen.

Mijn vijftieneneenhalve kilometer werk ik 's ochtends al af als ik de graafmachine tegenkom. Om half negen ga ik de deur uit. Het regent. Het is een vrije dag vandaag. De aanleiding is niet goed, de vader van een goede vriend is overleden. Prima kerel was het, ik kan niet anders zeggen. Ik ken hen al sinds mid-jaren zeventig, de vader én de vriend. Het raakt en ontroert.

'S middags lopen M. en ik dan ook naar een kerk. 'Verrek', zegt M, 'je hebt je trouwschoenen aan'. Ik kijk naar beneden. Ik heb inderdaad mijn trouwschoenen aan. Ik kijk opzij, ook zij heeft haar trouwschoenen aan. Dat schept een band, vooral ook met onze vriend. Hij heeft ons namelijk als buitengewoon ambtenaar van de burgelijke stand getrouwd. Zijn vader en moeder waren daar op hun manier trots op.

Even later horen wij zijn mooie woorden voor zijn vader.

Het is een vreemde dag. Eenmaal thuis zal ik met taart de Monnikensteeg omhoog fietsen. M. is morgen jarig en zij traint vanavond met de groep mee. De taart is als tractatie voor na afloop, ook voor de verjaardag van trainster N. Ik train niet mee, mijn kilometers zijn 's ochtends immers al weggezet, ruim voor de begrafenis.........

Voor de datafreaks: gemiddeld 10,3 km